என் உயிரினும் மேலான விக்ரோறியாக் 2011 நண்பர்களே...
My Dearest Victoria 2011 Friends...
சுழிபுரம் விக்ரோறியா கல்லூரி 150வது ஆண்டு விழாவும் 2011 உயர்தர மாணவர்களின் 15 ஆண்டுகால மீள்சந்திப்பும் பற்றிய உணர்வுப் பதிவு.
இந்தப் பதிவை தட்டச்சு செய்வதற்கு முன் பலமுறை முயன்றேன். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் என் விரல்கள் நின்றுவிட்டன. தட்டச்சு செய்வதற்கு முன்பே என் கண்கள் நினைக்கத் தொடங்கின. வார்த்தைகள் வருவதற்கு முன்பே கண்ணீர் வந்துவிட்டது.
இன்று எங்கள் அன்புப் பாடசாலையான சுழிபுரம் விக்ரோறியா கல்லூரியின் 150வது ஆண்டு நிறைவு விழாவும், 2011 ஆம் ஆண்டு உயர்தர மாணவர்களின் 15 ஆண்டுகால மீள்சந்திப்பும் வெற்றிகரமாக நிறைவடைந்துள்ளது.
விழா முடிந்துவிட்டது…
மேடைகள் அகற்றப்படும்…
அலங்காரங்கள் அகற்றப்படும்…
பதாகைகள் இறக்கப்படும்…
புகைப்படங்கள் மட்டும் நினைவுகளாக மாறிவிடும்…
ஆனால், இந்த நான்கு நாட்களில் நாம் ஒன்றாகச் சிரித்ததும், உழைத்ததும், வாதிட்டதும், மீண்டும் சமரசமானதும், அணைத்துக் கொண்டதும், மீண்டும் பள்ளி மாணவர்களாக வாழ்ந்ததும்… என் வாழ்நாளின் கடைசி நாள் வரை என் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கும்.
2011…
அன்று நாம் அனைவரும் இந்தப் பாடசாலையின் வாசலைக் கடந்து வெளியேறினோம்.
ஒவ்வொருவரின் கைகளிலும் ஒரு கனவு இருந்தது.
ஒவ்வொருவரின் கண்களிலும் ஒரு எதிர்காலம் இருந்தது.
என் மனதிலும் எண்ணற்ற கனவுகள் இருந்தன.
ஆனால்…
வாழ்க்கை நான் வரைந்த பாதையில் நடக்கவில்லை.
நான் தட்டிய பல கதவுகள் திறக்கப்படவில்லை.
நான் எதிர்பார்த்த பல வாய்ப்புகள் என்னைத் தேடி வரவில்லை.
தோல்வி என்னை விடாமல் பின்தொடர்ந்த நாட்கள் இருந்தன.
யாருக்கும் தெரியாமல் அமைதியாக அழுத இரவுகளும் இருந்தன.
சிரித்த முகத்துக்குப் பின்னால் உடைந்த மனதை மறைத்த காலங்களும் இருந்தன.
பலமுறை என்னையே பார்த்து,
“நான் உண்மையிலேயே தோற்றுவிட்டேனா?”
என்று கேட்டிருக்கிறேன்.
இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது புரிகிறது…
அந்தத் தோல்விகள் என்னை வீழ்த்தவில்லை.
அவை என்னை மனிதனாக்கின.
அவை என்னை பணிவாக வாழக் கற்றுக்கொடுத்தன.
பாடசாலையில் இருந்த காலத்தில் நான் பல நிகழ்வுகளை ஒருங்கிணைத்தேன்.
பல குழுக்களின் தலைவராக இருந்தேன்.
நண்பர்களுடன் சிரித்தேன்.
ஆசிரியர்களின் அன்பைப் பெற்றேன்.
ஆனால் அந்தப் பாடசாலையை விட்டு வெளியேறிய நாள்…
என் கையில் சான்றிதழ்கள் இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் என் மனதில் ஒரு பெரிய வெறுமை மட்டுமே இருந்தது.
வாழ்க்கை என்னை எங்கு அழைத்துச் செல்லப் போகிறது என்று தெரியாமல் வெளியேறிய ஒரு சாதாரண மாணவன் நான்.
இன்று…
15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு…
அதே பாடசாலையின் வாசலை மீண்டும் கடந்தபோது…
என் கண்கள் கட்டிடங்களைத் தேடவில்லை.
உங்களைத் தேடின…
ஒவ்வொருவரையும் பார்த்தபோது…
காலம் பின்னோக்கி ஓடியது.
மீண்டும் அந்த வகுப்பறை…
அதே நண்பர்கள்…
அதே குறும்புகள்…
அதே சிரிப்புகள்…
அதே பாசம்…
15 ஆண்டுகள் ஒரு கணத்தில் கரைந்துபோனது.
இன்று நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையில் உயர்ந்த இடங்களில் இருக்கிறீர்கள்.
குடும்பங்களின் தலைவர்களாக…
தலைவிகளாக…
மரியாதைக்குரிய பதவிகளில்…
பொறுப்பான மனிதர்களாக…
சமூகத்தில் மதிக்கப்படும் நபர்களாக…
ஆனால்…
இந்த நான்கு நாட்களில்…
யாருடைய பதவியும் பேசவில்லை.
யாருடைய பணமும் பேசவில்லை.
யாருடைய புகழும் பேசவில்லை.
“நாம் விக்ரோறியா 2011…”
என்ற ஒரே உணர்வுதான் பேசிக்கொண்டிருந்தது.
அதுதான் இந்த விழாவின் மிகப்பெரிய வெற்றி.
இந்த 150வது ஆண்டு விழாவை முன்னிட்டு, Photo Frame Booth, 360° Camera Booth, அனைவருக்கும் அன்போடு பொரித்த சோளம் மற்றும் தேநீர் வழங்குதல் என பல பொறுப்புகளை நாங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றோம்.
அவை வெறும் நிகழ்ச்சிகள் அல்ல.
அவை…
எங்கள் நட்பின் கையொப்பங்கள்…
இந்த நிகழ்வுகளை ஒருங்கிணைக்கும் போது கருத்து வேறுபாடுகளும் ஏற்பட்டன.
சில நேரங்களில் வேலை அழுத்தத்தில் நான் கடினமாகப் பேசியிருக்கலாம்.
அறிந்தோ அறியாமலோ யாருடைய மனதையாவது புண்படுத்தியிருந்தால்…
என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
ஏனெனில்…
நட்பை விட பெரிய வெற்றி இந்த உலகத்தில் இல்லை.
நண்பர்களே…
இந்த நான்கு நாட்களில் நாம் பகிர்ந்தது வேலைகளை மட்டும் அல்ல.
மீண்டும் ஒருமுறை நமது இளமையையே வாழ்ந்தோம்.
நம் தலைமுடியில் சில நரைகள் வந்திருக்கலாம், தலைமுடியில் பல இல்லாது இருந்திருக்கலாம்…
வாழ்க்கை நம் தோள்களில் பொறுப்புகளை வைத்திருக்கலாம்.
ஆனால்…
அந்த சில நாட்களில்…
நாம் மீண்டும் 2011-க்கு திரும்பிவிட்டோம்.
மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் கலாய்த்தோம்.
மீண்டும் பள்ளி மாணவர்களைப் போல சிரித்தோம்.
சில வார்த்தைகள்…
வெளியில் இருப்பவர்களுக்கு சாதாரணமாகத் தோன்றியிருக்கலாம்.
ஆனால்…
அவற்றின் பின்னால்…
நமக்கு மட்டும் தெரிந்த கதைகள் இருந்தன.
நமக்கு மட்டும் புரிந்த குறும்புகள் இருந்தன.
நமக்கு மட்டும் சொந்தமான சிரிப்புகள் இருந்தன.
சில நேரங்களில்…
அந்தக் குறும்பான இரட்டை அர்த்த வசனங்கள்கூட…
தவறான நோக்கத்தால் பிறந்தவை அல்ல.
“நாம் இன்னும் பழைய நண்பர்கள்தான்…”
என்று உரிமையோடு சொல்லிய மொழி அவை.
அந்தச் சிரிப்புகளுக்குள்…
நாம் இழந்த இளமை இருந்தது.
நாம் பிரிந்த காலம் இருந்தது.
மீண்டும் ஒன்று சேர்ந்த மகிழ்ச்சி இருந்தது.
விழா முடிந்து அனைவரும் வீடு திரும்பியபோது…
என் கால்கள் மட்டும் வீட்டிற்கு வந்தன.
என் மனம் இன்னும்…
விக்ரோறியாக் கல்லூரி வளாகத்தில்தான் இருக்கிறது.
அந்த வகுப்பறைகளில்…
அந்த விளையாட்டு மைதானத்தில்…
அந்த மேடையில்…
அந்த அணைப்புகளில்…
அந்த சிரிப்புகளில்…
அந்த புகைப்படங்களில்…
என் மனம் இன்னும் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறது.
இன்று என் மனதில் ஒரு கேள்வி மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் எழுகிறது…
எமது பாடசாலையின் 175வது ஆண்டு விழாவில் மீண்டும் நாம் இப்படியே சந்திக்கும் பாக்கியம் கிடைக்குமா?
அந்த நாளில்…
நான் உங்கள் அருகில் நின்றிருப்பேனா?
அல்லது…
உங்கள் நினைவுகளில் மட்டுமே வாழ்வேனா?
எனக்குத் தெரியாது.
ஏனெனில்…
நாளையை யாராலும் உறுதி செய்ய முடியாது.
வாழ்க்கை நம் திட்டப்படி நகரலாம்.
ஆனால்…
காலம் இறைவனின் திட்டப்படிதான் நகர்கிறது.
ஒருவேளை…
அந்த நாளில் நான் இல்லையென்றாலும்…
என் பெயரைச் சொல்லி யாரும் அழ வேண்டாம்.
ஒரு சிறிய புன்னகையுடன்…
“கௌதமன் இருந்திருந்தா… இப்போ ஏதாவது ஒரு கலாய்ப்பை போட்டிருப்பான்…”
அல்லது…
“இவன் இருந்திருந்தா… இப்போதும் எல்லாரையும் சிரிக்க வைத்திருப்பான்…”
என்று மட்டும் சொல்லுங்கள்.
அந்த ஒரு நினைவு…
என் வாழ்க்கை வீணாகவில்லை என்பதற்கான மிகப்பெரிய விருதாக இருக்கும்.
இன்று நான் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய வெற்றியாளன் என்று சொல்ல முடியாது.
நான் கண்ட எல்லா கனவுகளும் இன்னும் நிறைவேறவில்லை.
நான் நினைத்த எல்லா உயரங்களையும் இன்னும் அடையவில்லை.
ஆனால்…
இன்று நான் பெருமையாகச் சொல்லக்கூடிய ஒரு செல்வம் இருக்கிறது.
அது… நீங்கள்.
பதவிகள் மாறும்.
பணம் வரும்… போகும்.
புகழ் நிலைக்காது.
ஆனால்…
உண்மையான நண்பர்கள்…
இறைவன் சிலருக்கே கொடுக்கும் அரிய பரிசு.
அந்தப் பரிசை எனக்குக் கொடுத்தது…
என் சுழிபுரம் விக்ரோறியா கல்லூரி.
அந்தப் பரிசை 15 ஆண்டுகளாக உயிரோடு வைத்திருப்பவர்கள்…
நீங்கள்… என் Victorian’s 2011 குடும்பம்.
ஒருநாள்…
நமது குழுவில் யாருடைய தொலைபேசியோ அமைதியாகிவிடலாம்.
யாருடைய இருக்கையோ காலியாகிவிடலாம்.
யாருடைய பெயரோ நினைவாக மாறிவிடலாம்.
ஆனால்…
நாம் உயிரோடு இருக்கும் வரை…
ஒருவரை ஒருவர் தேடுவோம்.
ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருப்போம்.
ஒருவரின் வெற்றியில் மற்றொருவர் பெருமைப்படுவோம்.
ஒருவரின் துயரில் மற்றொருவர் தோளாக இருப்போம்.
ஏனெனில்…
நாம் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள் அல்ல.
ஒருவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றில் மற்றொருவர் அழிக்க முடியாத ஒரு அத்தியாயம்.
இறுதியாக…
உங்களில் யாருடைய மனதையாவது நான் புண்படுத்தியிருந்தால்…
மனப்பூர்வமாக என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்.
நான் யாரிடமும் மனக்கசப்புடன் வாழ விரும்பவில்லை.
ஏனெனில்…
வாழ்க்கை மிகவும் குறுகியது.
ஆனால்…
உண்மையான நட்பு…
ஒரு வாழ்நாளைத் தாண்டியும் வாழக்கூடியது.
என் வாழ்க்கையில் நான் சம்பாதித்த மிகப்பெரிய செல்வம்…
பணம் அல்ல…
பதவி அல்ல…
நீங்கள்தான்.
என்றென்றும் உங்கள் நண்பன்,
அருணாசலம் கௌதமன் ❤️
Victoria College — A/L Batch 2011